Жамшид хонадоши Равшанни бир туртиб, зинадан юқорилади.

 

- Бўл, тезроқ югурсанг-чи.

Равшан бундай турткини кутмаган, шекилли, нарига бурчакка ағдарилиб тушди.

- Бўла қол, намунча имиллайсан?!

Жамшид қопга ўралган бир нарсани қўлтиғига қисиб олганди. Равшан ҳам сакраб ўрнидан турди ва дўстининг кетидан кўтарилди. Улар бир неча зинадан сакраб чиқишар, худди орқаларидан афсонавий дев қувлаётгандек, ён-верига қарамай қочиб боришарди. Ниҳоят, уйларига ҳам етиб келишди. Эшикни очиб улгурмай, қайта ёпишга интилган Жамшид орқасидан келаётган Равшаннинг оёғини эшик билан қисиб олди.

- Вой-дод, нималар қиляпсан? Оёғимнинг пачағини чиқардинг-ку, - бўкириб юборди Равшан.

- Манави нарсанинг эгаси келиб қолса, оёғинг тугул ўзингни пачақ қилади.

Бир амаллаб эшикни ёпган икковлон бир-бирига қаради.

- Қара, агар буни сотсак, катта пул топамиз, - Жамшид шундай дея қўлтиғи остидаги қопни очди. Ундан бир томони учган, иккинчи томони дарз кетган кўза тушди.

- Мен аҳмоқ, сенинг гапингга кириб қочиб юрибман-а. Синиб ётган кўза кимгаям керак? Уни чалпакка ўраб ташласам, итим искамайди-ку.

- Ростдан ҳам ғирт аҳмоқсан. Уй эгаси буни қанчалар авайлаётганини кўрмадинг-да. Бир артади, бир пуфлайди, қўяр жойини тополмайди. Овсар, бу ноёб, тарихий буюм бўлса керак, бунақаларни бойваччалар анти-, антиқ-, ишқилиб антиқий бир сўз билан аташади ва катта пулга сотиб олишади («антиквариат» демоқчи).

Равшан дўстини хафа қилмоқчи бўлмадими ёки ҳақиқатда аҳмоқ бўлиб кўрингиси келмадими, ўзини қизиққан қилиб кўрсатишга уринди.

- Менам эшитувдим. Ўзи бу бойваччалар пул топиб, ақл топмаган-да.

Шу пайт зина томондан одамларнинг овози эшитилди.

- Ма, яшир, эгаси қидириб келган бўлса, кўриб қолмасин, - Жамшид шундай дея кўзани хонадошига ирғитди.

- Уни телебизорга яширсак, ким билиб ўтирибди?

- Мана бу гапингда жон бор. Баъзида сенинг хомкалланг ҳам ишлаб қолади-да.

Жамшид бошқарув пультини олиб телевизорга қаратди ва бошига келган рақамларни босиб ташлади. Телевизор ҳар доимгидек ажиб бир шаҳарни намойиш қилди.

- Дарров яшир буни, - деб Равшан қўлидан кўзани олган Жамшид уни ўша шаҳарга ташлади.

Ҳар сафар ер тенги ойна очадиган телевизор аксига олиб бу сафар йўлдан бир-икки метр юқорида дарча ҳосил қилганди. Табиийки, улоқтирилган кўза икки метр баланддан ерга урилгач, майда бўлакларга ажралиб кетди.

- Нималар қилиб қўйдинг? Мундоқ қараб ташласанг бўлмайдими? Шундай қиммат буюмни расво қилдинг-ку, – деди ҳозиргина «ити искамайдиган» кўзага худди катта пулга сотиб бўлинган нарсадек қараган Равшан.

- Бўлар иш бўлди, яхшиси, юр, янги шаҳарни томоша қиламиз, - гапни бошқа ёққа бурди Жамшид ва телевизорнинг ичига кирди.

- Ўзинг томоша қилавер, менга тинчлик керак. Қилар ишни қилиб қўйиб... – Равшан шундай дейишга дедию барибир дўстининг орқасидан эргашди. Улар баландликдан сакраб ерга тушишган эди ҳамки, наридан бир қора мушук уларга яқинлашди.

- Пишт-ей, ажнабий шайтонвачча, - ҳайдамоқчи бўлди Жамшид.

- Сенлардан қачон қутуламан ўзи? – тилга кирди жонивор. – Бўлар-бўлмас кириб келавериб, тинчимни бузиб юбордиларинг.

- Ие, - ҳайратланди Равшан, - бугун бизнинг Бопух мушук бўлиб кептилар-да.

- Нима керак сенларга?

- Бир шу шаҳарларингдан бирини томоша қилсак, дегандим. Фақат олдиндан айтиб қўй, бу давлатда аввалгиларига ўхшаган ғалати қонун-понунлари йўқми? Ўзи қаёққа тушиб қолдик?

- Бу давлат Дания деб аталади. Ғалати қонунига келсак, бита шунақаси бор. Айтайлик, машина ҳаракатланаётганда, у яқинлашаётгани ҳақида от араваларни огоҳлантириш учун унинг олдида кимдир байроқ хилпиратиб кетиши керак. Бўладими?

- Албатта. Энди қамоққа тушиб бўпман. Мана кўрасанлар, - шундай дея Жамшид уст кўйлагини ечди-да, хилпиратиб, машина гавжум кўчага ташланди.

Табиийки, буни кутмаган ҳайдовчилар машиналарини «ғийқиллатиб», бир амаллаб тулпорларини тўхтатишга ҳаракат қилишди. Чорраҳада турган посбон йигитларнинг олдига яқинлашди. Мушук оғзини «ланг» очиб эснади-да, нари кетди. Афтидан, бугун ҳам икки йигитга давлатни кўрсатишга ҳожат бўлмайди.