Кечқурун «отиб», қотиб, баъзида эса ётиб ҳам қолган мастларимиздан ким кўпроқ азият чекади. Албатта, биринчи навбатда уларнинг ўзлари. Ахир эрталабки «бош оғриғини» ҳаёлингизга келтириб кўринг-а. Иккинчидан, уларнинг рафиқалари – кечқурун маст эрини кутиб олишнинг ўзи катта «бош оғриғи». Аммо қушлар мастликдан кейинги «бош оғриғи»дан азият чекишлари мумкинми?
Афтидан мумкин кўринади. Австралияликлар ўзларини йўқотиб қўйишяпти: гавдаси йирик тўтиқушлар «бош оғриғи»дан азият чекишмоқда. Ўзларини тутишлари ҳам ғалати: дарахтдан йиқилиб тушишмоқда, турган жойларида чайқалишмоқда, бурчакларда ғужанак бўлиб олишяпти, қимирламасдан ётишибди. Хуллас, мастликдан кейинги «бош оғриғининг» ўзгинаси. Ветеринарлар бонг уриб уларни қутқаришга тушишди. Қушчаларни мевалар ва ширин бўтқа билан овқатлантиришяпти. Бундай «бош оғриғи»га сабаб нима? Бу ҳалигача номаълум. Олимларнинг тахминича, тўтиқушлар зарарли бўлган ўсимликларни еб заҳарлангандан сўнг бу ҳолатга тушишмоқда. Бошқа фикрга кўра, бу жуда хавфли, тез тарқалувчи вирусдир. Бизнинг фикримиз эса ўзгача: тўтиқушлар гапиришни яхши ўрганиб олишган бўлса керак. Аммо қуш алдашни билмайди, мастлик эса ростликдир. Шунинг учун рост гапиришни истаган тўтиқушлар маст бўлиб қолишган бўлса-чи? Бу ҳазил бўлса-да, жиддий бир муаммони ҳам кўрмай иложи йўқ: тўтиқушларни зудлик билан қутқариш керак. Акс ҳолда тўтиқушларнинг «бош оғриғи» салбий оқибатларга олиб келиши ҳеч гапмас.