Эмиль Рейно анимациянинг отаси ҳисобланади. Айнан у биринчи бўлиб ўз расмларини катта экранда муваффақиятли намойиш этишга эришди. Унинг мультипликациясида расмлар шунчаки ҳаракатланибгина қолмай, ўзига хос сюжетли спектакль ҳам ижро қилишарди. Лекин минглаб йиллар аввал ҳам анимацияга қизиқиш бўлганига ким ишонади?

Тўғрироғи, мис даврида. Ишонмасангиз, Германия қурилиш университети, Австрия университети ва Кембриж олимларидан сўранг. Уларнинг фикрича, мис давридаги девор суратлари замонавий кино, аниқроқ қилиб айтсак, анимациянинг примитив бир кўриниши экан. Барча қадимий суратлар худди анимацияга ўхшаб, олдинма-кетин чизилгани уларни шундай фикрга турткилади. Бунинг устига ғордаги расмлар ғаройиб товушлар билан бирга берилган, чунки бундай гравюраларнинг аксарияти ажиб акс-садоли ғорларда тасвирланган. Ғорлардаги расмларни Эмиль Рейно технологияси билан таққослаш бармоқларда санашни компьютер амаллари билан солиштиришдек гап, албатта, аммо тайинли бошпанаси бўлмаган одамлар ҳам ҳаракатланувчи тасвирларни хуш кўришгани шубҳа уйғотмайди.

Ҳозирги пайтда олимлар компьютер технологиялари ёрдамида қадим режиссёрларнинг «анимациясини» тиклашга қўл уришган. Биринчи бўлиб Валь-Камонике (Ломбардия) расмлари билан иш бошлаб юборилди. Бу ерда эрамиздан аввалги 4000-100 йилларга тааллуқли қарийб 100 мингта «тош анимацияси» гравюраси аниқланган.